De zogenaamde komkommertijd is aangebroken, wat mij de gelegenheid geeft om weer eens een blogbijdrage te maken. Omdat de sportcompetities zomerstop hebben, is het voor mij vaak een rustige periode. Gelukkig is dit jaar anders en heb ik een aantal mooie evenementen mogen verslaan.

Te beginnen met de World Cup Boulder in Eindhoven. Boulderen is wandklimmen zonder zekeringen. Het vergt een combinatie van kracht, lenigheid, inzicht en snelheid. Je ziet iedere spier van de klimmers zich spannen wanneer ze zich in vreemde bochten wringen om maar de top te halen. Echt een gave sport om te zien. Niet voor niets staat boulderen op de nominatie om olympisch te worden. Volledig terecht wat mij betreft. Dit jaar werd de Eindhovense wereldbekerwedstrijd gehouden op het 18 Septemberplein. Een goede keuze om een groot publiek te trekken, alleen was er niet voldoende rekening gehouden met het Nederlandse weer. Periodes van zon wisselden zich af met stortbuien, waardoor de wedstrijd zelfs onderbroken moest worden. De Oostenrijkse winnaar Kilian Fischhuber vertelde mij na afloop dat hij het toch wat onprofessioneel vond. Fischhubers vriendin, wereldkampioene Anna Stöhr, zond het volgende de wereld in: ‘Für die Europameisterschaft 2013 müssen sich die Holländer eindeutig ein neues Dach leisten oder doch wieder in eine Halle wechseln.’ Boulderartikel

Een ander evenement waar ik naartoe mocht was de Champions Trophy Hockey voor vrouwen in het Amsterdamse Bos. Ik ging er een verhaal maken over kersvers Oranje-international Daphne van der Velden. Het bleek nog een heel gedoe om speelsters te pakken te krijgen, daar slechts twee hockeysters na afloop van een wedstrijd hoeven op te draven voor de persconferentie. De rest wordt direct de kleedkamer in gedirigeerd en zodra ze daar uitkomen worden ze gelijk omringd door een bups kinderen die een handtekening willen. En voor je het weet worden de speelsters alweer naar de bus (of nog erger; het promodorp) gemaand. Om dat alles te omzeilen posteerde ik me na afloop met mijn blocnote tussen de tv-ploegen aan de rand van het veld. Ik had goed en wel mijn openingsvragen gesteld of ik had Minke Booij op mijn dak. Van welk medium ik was en dat Daphne toch echt nu meteen naar de kleedkamer moest. Dus heb ik maar al meelopend richting kleedkamer mijn quootjes verzameld.

Tot slot was daar nog de Eef Kamerbeek Games van Eindhoven Atletiek, waar ik samen met collega Mayke verslag van heb gedaan. Ik heb er onder andere tienkamper Eelco Sintnicolaas gesproken. Mijn doel was om een verhaal te maken met het Britse supersprinttalent Jodie Williams, maar zij kwam zoals dat gaat bij atletiekwedstrijden niet opdagen. Dat is gelukkig niet altijd het geval. Want wat doet deze sportjournaliste in haar vrije tijd; sportwedstrijden bezoeken natuurlijk. Zo ben ik met ons mam naar de Keien Meeting in Uden geweest, speciaal om Carolina Klüft in actie te zien. De Zweedse heeft alle titels op de zevenkamp gewonnen, maar miste door blessures het WK in Berlijn. Ook zijn we samen naar het Belgische Heusden geweest om Yelena Isinbayeva te zien winnen. De Russische wereldrecordhoudster polsstokhoogspringen heeft ook alle mondiale prijzen gepakt, maar faalde tijdens de WK-finale in Olympia Stadion Berlin op haar aanvangshoogte. Nadien laste ze een lange pauze in en nu maakte ze op de Nacht van de Atletiek haar outdoor comeback in de stromende regen. Wij hadden ons mooi op tijd op de onoverdekte tribune bij de polsstokmat gezet, maar toen de wedstrijd begon zagen we (als we zouden zijn blijven zitten) door alle paraplu’s voor ons de baan niet eens meer. Het weer werkt deze zomer nog niet mee, maar ik vermaak me best.

De zogenaamde komkommertijd is aangebroken, wat mij de gelegenheid geeft om weer eens een blogbijdrage te maken. Omdat de sportcompetities zomerstop hebben, is het voor mij vaak een rustige periode. Gelukkig is dit jaar anders en heb ik een aantal mooie evenementen mogen verslaan.

Te beginnen met de World Cup Boulder in Eindhoven. Boulderen is wandklimmen zonder zekeringen. Het vergt een combinatie van kracht, lenigheid, inzicht en snelheid. Je ziet iedere spier van de klimmers zich spannen wanneer ze zich in vreemde bochten wringen om maar de top te halen. Echt een gave sport om te zien. Niet voor niets staat boulderen op de nominatie om olympisch te worden. Volledig terecht wat mij betreft. Dit jaar werd de Eindhovense wereldbekerwedstrijd gehouden op het 18 Septemberplein. Een goede keuze om een groot publiek te trekken, alleen was er niet voldoende rekening gehouden met het Nederlandse weer. Periodes van zon wisselden zich af met stortbuien, waardoor de wedstrijd zelfs onderbroken moest worden. De Oostenrijkse winnaar Kilian Fischhuber vertelde mij na afloop dat hij het toch wat onprofessioneel vond. Fischhubers vriendin, wereldkampioene Anna Stxf6hr, zond het volgende de wereld in: x91Fxfcr die Europameisterschaft 2013 mxfcssen sich die Hollxe4nder eindeutig ein neues Dach leisten oder doch wieder in eine Halle wechseln.x92 Boulderartikel

Een ander evenement waar ik naartoe mocht was de Champions Trophy Hockey voor vrouwen in het Amsterdamse Bos. Ik ging er een verhaal maken over kersvers Oranje-international Daphne van der Velden. Het bleek nog een heel gedoe om speelsters te pakken te krijgen, daar slechts twee hockeysters na afloop van een wedstrijd hoeven op te draven voor de persconferentie. De rest wordt direct de kleedkamer in gedirigeerd en zodra ze daar uitkomen worden ze gelijk omringd door een bups kinderen die een handtekening willen. En voor je het weet worden de speelsters alweer naar de bus (of nog erger; het promodorp) gemaand. Om dat alles te omzeilen posteerde ik me na afloop met mijn blocnote tussen de tv-ploegen aan de rand van het veld. Ik had goed en wel mijn openingsvragen gesteld of ik had Minke Booij op mijn dak. Van welk medium ik was en dat Daphne toch echt nu meteen naar de kleedkamer moest. Dus heb ik maar al meelopend richting kleedkamer mijn quootjes verzameld.

Tot slot was daar nog de Eef Kamerbeek Games van Eindhoven Atletiek, waar ik samen met collega Mayke verslag van heb gedaan. Ik heb er onder andere tienkamper Eelco Sintnicolaas gesproken. Mijn doel was om een verhaal te maken met het Britse supersprinttalent Jodie Williams, maar zij kwam zoals dat gaat bij atletiekwedstrijden niet opdagen. Dat is gelukkig niet altijd het geval. Want wat doet deze sportjournaliste in haar vrije tijd; sportwedstrijden bezoeken natuurlijk. Zo ben ik met ons mam naar de Keien Meeting in Uden geweest, speciaal om Carolina Klxfcft in actie te zien. De Zweedse heeft alle titels op de zevenkamp gewonnen, maar miste door blessures het WK in Berlijn. Ook zijn we samen naar het Belgische Heusden geweest om Yelena Isinbayeva te zien winnen. De Russische wereldrecordhoudster polsstokhoogspringen heeft ook alle mondiale prijzen gepakt, maar faalde tijdens de WK-finale in Olympia Stadion Berlin op haar aanvangshoogte. Nadien laste ze een lange pauze in en nu maakte ze op de Nacht van de Atletiek haar outdoor comeback in de stromende regen. Wij hadden ons mooi op tijd op de onoverdekte tribune bij de polsstokmat gezet, maar toen de wedstrijd begon zagen we (als we zouden zijn blijven zitten) door alle paraplux92s voor ons de baan niet eens meer. Het weer werkt deze zomer nog niet mee, maar ik vermaak me best.

Het is half mei 2010 en ik ben op weg naar Schiphol. De tocht maakt indruk, want een tikje zenuwachtig ben ik wel. Natuurlijk ga ik eindelijk doen wat ik al lang heel graag wilde, maar in je achterhoofd vraag je jezelf wel eens af of het echt wat voor mij zou zijn. Werken in een onbekend land, aanpassen aan een vreemde cultuur en drie maanden bij een gastgezin wonen. En zou ik me met mijn Russisch redden? Het is moeilijk een voorstelling te maken van Moldavië, maar dat maakt het wel zo uitdagend. Ik stap het vliegtuig in en vlieg het avontuur tegemoet.

Het is half mei 2011 en ik ben weer op weg naar Schiphol. Dit keer geen nieuwsgierigheid en onzekerheid of de reis wel aan mijn verwachtingen zal voldoen. Nu vechten de mooie herinneringen in mijn hoofd om voorrang. Wat heb ik toch ook alweer allemaal gedaan, die drie maanden in Chisinau? Het is moeilijk om in woorden uit te drukken wat voor een geweldige tijd ik heb doorgemaakt in Moldavië, maar mijn glimlach zegt alles. Ik voel nog steeds vlagen van heimwee. Een Amerikaanse die ik in Chisinau heb leren kennen, vroeg zich eens op facebook af: ‘Is it possible to be homesick when you’re already at home?’ Ik kan bevestigend antwoorden. Het kriebelt ook als ik de leuke blogverhalen van anderen lees. Met onder anderen nichtjes in Australië en op Curaçao en oud-studiegenootjes in Polen en Rusland zijn er wekelijks wel gave maar tevens jaloersmakende avonturen te lezen. Hier eindelijk weer een eigen blogbijdrage.

11-5 Ik haal een Moldavische vriend op van Schiphol. Sergiu heb ik ontmoet op een groot plein in het centrum van Chisinau tijdens de WK-wedstrijd Nederland-Brazilië. Ik was natuurlijk in het oranje en hij ook. Dat schept een band. Na afloop samen juichend op de foto, mailadressen uitwisselen om die foto’s te delen en het begin van een bijzondere vriendschap was gelegd.

12-5 Ik laat Sergiu Eindhoven zien. Hij vindt het te gek dat we dat op de fiets doen. Fietsen in Chisinau is namelijk veel te gevaarlijk. Aan het eind van de middag pakken we de trein naar Tilburg, waar onze vriendin Vicky studeert. Het is een mooi weerzien en herinneringen aan die paar maanden in Moldavië worden opgehaald tijdens het eten. ‘s Avonds zijn we precies op tijd thuis voor het Eurovisie Songfestival, waarbij we Moldavië de finale zien halen en Nederland weer niet.

13-5 Vicky laat ons Maastricht zien. Om elf uur staat Sergiu al haring te happen en meteen daarna koopt hij een puntzak friet met mayonaise in de beroemdste frituur van de stad. We beklimmen de 218 traptreden van de Sint Janstoren – Sergiu overwint zijn hoogtevrees – en we hebben een mooi uitzicht over het Vrijthof en de rest van de stad. Na een aantal uren in Maastricht te hebben doorgebracht reizen we verder naar Elsloo, waar we bij Vicky’s ouders kunnen logeren. Die avond praten we vooral over de situatie in het armste land van Europa.

14-5 Er staat een autotocht op het programma. Sergiu werkt op de grenspost bij de douane en kan er dan ook maar niet over uit dat we constant zo de grens passeren. We zien de Maas en rijden door het Limburgse Heuvelland, België en Duitsland. In Übach-Palenberg lunchen we in het prachtige Willy Dohmen Park, we bezoeken Abdij Rolduc in Kerkrade en natuurlijk kan het Drielandenpunt in Vaals niet ontbreken. Daar eten we echte Limburgse vlaai. We sluiten af met een bezoekje aan de Amerikaanse oorlogsbegraafplaats in Margraten. Bij thuiskomst krijgen we asperges voorgeschoteld. De dag wordt afgesloten met het Eurovisie Songfestival. Wij stemmen voor de Moldavische puntmutsen van Zdob şi Zdub, maar zij krijgen uiteindelijk geen punten van Nederland. Moldavië eindigt toch verdienstelijk als twaalfde. Ik win samen met Sergiu en Vicky’s broer Ivo de poule door Azerbeidzjan als winnaar te voorspellen. Lekker nummertje!

15-5 Een fietstochtje en daarna Moldavisch eten koken. Nou ja, Sergiu wilde ook de typische Nederlandse poffertjes zelf maken. En dat doet hij als een volleerd kok. Tussendoor gaan we hem het typische oud-Hollandse spelletje sjoelen leren. Verder maakt hij mamaliga en twee varianten placinta: met witte kool en met kersen/bessen. En dit alles geserveerd met een fles beroemde Moldavische wijn. Het eten is heerlijk, zoals het hele weekend. Ook voor mij voelt het aan als een vakantie en bij het afscheid is het wel even slikken. De afspraak om dit nog eens over te doen is gelukkig snel gemaakt. En dan proberen we de reünie nog groter te maken.

16-5 Ik doe met Sergiu een dagje Brussel. We bezichtigen het Atomium en gaan daarna het centrum van de Belgische hoofdstad verkennen. We vinden Manneken Pis en bezoeken de Kathedraal Saint Michel. Via de Wetstraat lopen we naar de Europese wijk, waar we op de foto gaan voor het Berlaymontgebouw waar de Europese Commissie zetelt. We lopen door naar het Jubelpark (Parc du Cinquantenaire) en daarna terug naar de Grote Markt.

17-5 Ik zet Sergiu op de trein naar Nijkerk. Daar verblijft zijn zus Tanja bij een vriend van de familie. Samen gaan ze onder meer naar de Keukenhof. Ik zwaai terwijl de trein het station van Eindhoven uitrijdt en voel me leeg. De vraag is wanneer ik Sergiu weer zal zien. Een Moldaviër verdient een laag salaris en heeft voor landen van de Europese Unie een visum nodig. Geld en papieren kunnen een spoedig weerzien in de weg zitten. Maar ooit zal ik terugkeren naar Chisinau. Een nieuw avontuur tegemoet.

Het is half mei 2010 en ik ben op weg naar Schiphol. De tocht maakt indruk, want een tikje zenuwachtig ben ik wel. Natuurlijk ga ik eindelijk doen wat ik al lang heel graag wilde, maar in je achterhoofd vraag je jezelf wel eens af of het echt wat voor mij zou zijn. Werken in een onbekend land, aanpassen aan een vreemde cultuur en drie maanden bij een gastgezin wonen. En zou ik me met mijn Russisch redden? Het is moeilijk een voorstelling te maken van Moldavixeb, maar dat maakt het wel zo uitdagend. Ik stap het vliegtuig in en vlieg het avontuur tegemoet.

Het is half mei 2011 en ik ben weer op weg naar Schiphol. Dit keer geen nieuwsgierigheid en onzekerheid of de reis wel aan mijn verwachtingen zal voldoen. Nu vechten de mooie herinneringen in mijn hoofd om voorrang. Wat heb ik toch ook alweer allemaal gedaan, die drie maanden in Chisinau? Het is moeilijk om in woorden uit te drukken wat voor een geweldige tijd ik heb doorgemaakt in Moldavixeb, maar mijn glimlach zegt alles. Ik voel nog steeds vlagen van heimwee. Een Amerikaanse die ik in Chisinau heb leren kennen, vroeg zich eens op facebook af: x91Is it possible to be homesick when youx92re already at home?x92 Ik kan bevestigend antwoorden. Het kriebelt ook als ik de leuke blogverhalen van anderen lees. Met onder anderen nichtjes in Australixeb en op Curaxe7ao en oud-studiegenootjes in Polen en Rusland zijn er wekelijks wel gave maar tevens jaloersmakende avonturen te lezen. Hier eindelijk weer een eigen blogbijdrage.

11-5 Ik haal een Moldavische vriend op van Schiphol. Sergiu heb ik ontmoet op een groot plein in het centrum van Chisinau tijdens de WK-wedstrijd Nederland-Brazilixeb. Ik was natuurlijk in het oranje en hij ook. Dat schept een band. Na afloop samen juichend op de foto, mailadressen uitwisselen om die fotox92s te delen en het begin van een bijzondere vriendschap was gelegd.

12-5 Ik laat Sergiu Eindhoven zien. Hij vindt het te gek dat we dat op de fiets doen. Fietsen in Chisinau is namelijk veel te gevaarlijk. Aan het eind van de middag pakken we de trein naar Tilburg, waar onze vriendin Vicky studeert. Het is een mooi weerzien en herinneringen aan die paar maanden in Moldavixeb worden opgehaald tijdens het eten. x91s Avonds zijn we precies op tijd thuis voor het Eurovisie Songfestival, waarbij we Moldavixeb de finale zien halen en Nederland weer niet.

13-5 Vicky laat ons Maastricht zien. Om elf uur staat Sergiu al haring te happen en meteen daarna koopt hij een puntzak friet met mayonaise in de beroemdste frituur van de stad. We beklimmen de 218 traptreden van de Sint Janstoren x96 Sergiu overwint zijn hoogtevrees – en we hebben een mooi uitzicht over het Vrijthof en de rest van de stad. Na een aantal uren in Maastricht te hebben doorgebracht reizen we verder naar Elsloo, waar we bij Vickyx92s ouders kunnen logeren. Die avond praten we vooral over de situatie in het armste land van Europa.

14-5 Er staat een autotocht op het programma. Sergiu werkt op de grenspost bij de douane en kan er dan ook maar niet over uit dat we constant zo de grens passeren. We zien de Maas en rijden door het Limburgse Heuvelland, Belgixeb en Duitsland. In xdcbach-Palenberg lunchen we in het prachtige Willy Dohmen Park, we bezoeken Abdij Rolduc in Kerkrade en natuurlijk kan het Drielandenpunt in Vaals niet ontbreken. Daar eten we echte Limburgse vlaai. We sluiten af met een bezoekje aan de Amerikaanse oorlogsbegraafplaats in Margraten. Bij thuiskomst krijgen we asperges voorgeschoteld. De dag wordt afgesloten met het Eurovisie Songfestival. Wij stemmen voor de Moldavische puntmutsen van Zdob ?i Zdub, maar zij krijgen uiteindelijk geen punten van Nederland. Moldavixeb eindigt toch verdienstelijk als twaalfde. Ik win samen met Sergiu en Vickyx92s broer Ivo de poule door Azerbeidzjan als winnaar te voorspellen. Lekker nummertje!

15-5 Een fietstochtje en daarna Moldavisch eten koken. Nou ja, Sergiu wilde ook de typische Nederlandse poffertjes zelf maken. En dat doet hij als een volleerd kok. Tussendoor gaan we hem het typische oud-Hollandse spelletje sjoelen leren. Verder maakt hij mamaliga en twee varianten placinta: met witte kool en met kersen/bessen. En dit alles geserveerd met een fles beroemde Moldavische wijn. Het eten is heerlijk, zoals het hele weekend. Ook voor mij voelt het aan als een vakantie en bij het afscheid is het wel even slikken. De afspraak om dit nog eens over te doen is gelukkig snel gemaakt. En dan proberen we de rexfcnie nog groter te maken.

16-5 Ik doe met Sergiu een dagje Brussel. We bezichtigen het Atomium en gaan daarna het centrum van de Belgische hoofdstad verkennen. We vinden Manneken Pis en bezoeken de Kathedraal Saint Michel. Via de Wetstraat lopen we naar de Europese wijk, waar we op de foto gaan voor het Berlaymontgebouw waar de Europese Commissie zetelt. We lopen door naar het Jubelpark (Parc du Cinquantenaire) en daarna terug naar de Grote Markt.

17-5 Ik zet Sergiu op de trein naar Nijkerk. Daar verblijft zijn zus Tanja bij een vriend van de familie. Samen gaan ze onder meer naar de Keukenhof. Ik zwaai terwijl de trein het station van Eindhoven uitrijdt en voel me leeg. De vraag is wanneer ik Sergiu weer zal zien. Een Moldavixebr verdient een laag salaris en heeft voor landen van de Europese Unie een visum nodig. Geld en papieren kunnen een spoedig weerzien in de weg zitten. Maar ooit zal ik terugkeren naar Chisinau. Een nieuw avontuur tegemoet.

Hoog tijd om weer een keertje op m’n weblog van me te laten horen. De laatste maanden heb ik niet al te veel gedaan en thuis zitten levert nu eenmaal niet veel inspiratie op voor een leuke blogbijdrage. Sinds ik terug ben uit Moldavië heb ik gelukkig weer gewoon mijn werkzaamheden voor het ED kunnen oppakken. Ik heb de laatste tijd vooral veel over atletiek geschreven. Naast verhalen over Marathon Eindhoven heb ik verslag gedaan van diverse loopwedstrijden in onze regio. Zo heb ik me deze winter vermaakt bij diverse crossen. Ik vind het echt heerlijk om in de bossen lichtjes verkleumd en drinkend van een kopje warme chocolademelk met slagroom te bedenken welk mooi verhaal ik nu eens op zal tekenen. Bij die wedstrijden is er vaak ook een huisfotograaf aanwezig die het dan weer leuk vindt dat de pers er ook is. Dus vond ik op de sites van LOGO en AVV mezelf terug in het foto-album van de wedstrijd. Zo
zie je me hier in gesprek met Luc Krotwaar bij de Schietbergencross in Geldrop-Mierlo en in Valkenswaard met Ad Peeters bij de Wedertcross. Wat ook nog het vermelden waard is: bij de Goed Beter Best-Loop kreeg ik lekkere Russische pralines (шоколадные конфеты ‘птица дивная’) van winnares Nadja Wijenberg met de woorden dat ik haar favoriete journaliste ben. Het dankwoordje in het Russisch dat ik er toen uitgeperst heb werd geapprecieerd. Ik was trouwens blij dat ik überhaupt iets kon zeggen, want dat weekend had mijn stem het begeven. En dat kun je natuurlijk niet hebben als journaliste. Ik heb verder ook nog artikels gemaakt over onder andere hockey, tennis, taekwondo en judo en ik heb het paardensportonderdeel dressuur toegevoegd aan mijn lijstje met sporten waarover ik ooit heb geschreven.

Tot slot wil ik hier nog een filmpje plaatsen van Erin, één van de vrijwilligers die tegelijk met mij in Moldavië verbleef. Zij gaf Engelse les op een middelbare school in Chisinau. Ik ben een ochtend bij haar langs geweest om te kijken hoe zij te werk ging, om daar weer een verhaal van te maken voor de Projects Abroad newsletter. Ik was erbij toen ze een aantal opnames maakte voor haar bedankfilmpje. Geniet van Moldavië op z’n Amerikaans!              

Een greep uit mijn teksten:

Projects Abroad Moldova Newsletter = met mijn verhaal over Erin

Tennis Moldavië = mijn verhaal over Marina Tauber

ED Barefoot runner = mijn artikel over Iwanjka die blootvoets in Eindhoven de marathon liep

♫ Day one of my new life comes soon enough. God please bless me ’cause I’m leaving, just don’t know where. Hope I’ll find the way. Help me, help me, help me catch my life. ♫ Lyrics Red Box DIE HAPPY

Hoog tijd om weer een keertje op m’n weblog van me te laten horen. De laatste maanden heb ik niet al te veel gedaan en thuis zitten levert nu eenmaal niet veel inspiratie op voor een leuke blogbijdrage. Sinds ik terug ben uit Moldavixeb heb ik gelukkig weer gewoon mijn werkzaamheden voor het ED kunnen oppakken. Ik heb de laatste tijd vooral veel over atletiek geschreven. Naast verhalen over Marathon Eindhoven heb ik verslag gedaan van diverse loopwedstrijden in onze regio. Zo heb ik me deze winter vermaakt bij diverse crossen. Ik vind het echt heerlijk om in de bossen lichtjes verkleumd en drinkend van een kopje warme chocolademelk met slagroom te bedenken welk mooi verhaal ik nu eens op zal tekenen. Bij die wedstrijden is er vaak ook een huisfotograaf aanwezig die het dan weer leuk vindt dat de pers er ook is. Dus vond ik op de sites van LOGO en AVV mezelf terug in het foto-album van de wedstrijd. Zo
zie je me hier in gesprek met Luc Krotwaar bij de Schietbergencross in Geldrop-Mierlo en in Valkenswaard met Ad Peeters bij de Wedertcross. Wat ook nog het vermelden waard is: bij de Goed Beter Best-Loop kreeg ik lekkere Russische pralines (?????????? ??????? ‘????? ??????’) van winnares Nadja Wijenberg met de woorden dat ik haar favoriete journaliste ben. Het dankwoordje in het Russisch dat ik er toen uitgeperst heb werd geapprecieerd. Ik was trouwens blij dat ik xfcberhaupt iets kon zeggen, want dat weekend had mijn stem het begeven. En dat kun je natuurlijk niet hebben als journaliste. Ik heb verder ook nog artikels gemaakt over onder andere hockey, tennis, taekwondo en judo en ik heb het paardensportonderdeel dressuur toegevoegd aan mijn lijstje met sporten waarover ik ooit heb geschreven.

Tot slot wil ik hier nog een filmpje plaatsen van Erin, xe9xe9n van de vrijwilligers die tegelijk met mij in Moldavixeb verbleef. Zij gaf Engelse les op een middelbare school in Chisinau. Ik ben een ochtend bij haar langs geweest om te kijken hoe zij te werk ging, om daar weer een verhaal van te maken voor de Projects Abroad newsletter. Ik was erbij toen ze een aantal opnames maakte voor haar bedankfilmpje. Geniet van Moldavixeb op z’n Amerikaans!              

Een greep uit mijn teksten:

Projects Abroad Moldova Newsletter = met mijn verhaal over Erin

Tennis Moldavixeb = mijn verhaal over Marina Tauber

ED Barefoot runner = mijn artikel over Iwanjka die blootvoets in Eindhoven de marathon liep

? Day one of my new life comes soon enough. God please bless me ’cause I’m leaving, just don’t know where. Hope I’ll find the way. Help me, help me, help me catch my life. ? Lyrics Red Box DIE HAPPY

Je kunt wel een boek schrijven over alles wat je in Moldavië hebt meegemaakt, heb ik de laatste maand meerdere keren gehoord. Er zijn niet veel Westerse boeken over Moldavië. Playing the Moldovans at Tennis werd mij door verschillende Britse vrijwilligers aangeraden en afgelopen week heb ik het gelezen. Een hilarisch boek over reizen en sport en bovenal voor mij een feest van herkenning.

Playing the Moldovans at Tennis is het reisdagboek van de Britse komiek Tony Hawks. In 1998 sloot hij met een vriend een bizarre weddenschap af. Tony beweerde namelijk tijdens het kijken naar de voetbalwedstrijd Engeland-Moldavië dat hij alle spelers van het Moldavische team zou kunnen verslaan met tennis. De deal is dat als Tony verliest hij en public  het Moldavische volkslied moet zingen; naakt! Lukt het hem de elf Moldavische basisspelers van die wedstrijd te verslaan, dan is dit wrede lot voor zijn vriend. En dus wil Tony naar Moldavië toe om daar te proberen elf Moldaviërs, waarvan hij enkel de naam uit het opstellingenlijstje heeft, zover te krijgen dat ze het tegen hem opnemen in een partijtje tennis. Makkelijker gezegd dan gedaan. Zijn eerste probleem is dat je indertijd nog een visum nodig had dat je alleen kreeg als je een persoonlijke uitnodiging had van een Moldaviër. En eenmaal in het land loopt hij tegen de mij o zo bekende problemen aan. Denk aan de communicatie met het gastgezin, niet altijd een tolk bij de hand hebben, de luie aard van de Moldaviërs als het om werken gaat, het in het pikkedonker je weg vinden door straten vol met gaten, het razende verkeer en de overvolle maxi-taxi's. Natuurlijk spelen ook niet alle elf voetballers in Chisinau bij kampioen Zimbru, dus de trip brengt Tony tevens op voor mij bekende toeristische plaatsen als Soroca en (Old) Orhei. Ook heeft Tony de pech dat hij naar het gevaarlijke Transnistrië moet. En om iedereen op zijn lijstje af te kunnen strepen, reist Tony het nationale team van Moldavië achterna naar Noord-Ierland en zoekt hij een speler op in Israël. Het lukt Tony uiteindelijk om in zes maanden tijd met elf voetballers de degens te kruisen op een tennisbaan. Of hij de weddenschap ook wint, moet je echter zelf maar lezen.

Je kunt wel een boek schrijven over alles wat je in Moldavixeb hebt meegemaakt, heb ik de laatste maand meerdere keren gehoord. Er zijn niet veel Westerse boeken over Moldavixeb. Playing the Moldovans at Tennis werd mij door verschillende Britse vrijwilligers aangeraden en afgelopen week heb ik het gelezen. Een hilarisch boek over reizen en sport en bovenal voor mij een feest van herkenning.

Playing the Moldovans at Tennis is het reisdagboek van de Britse komiek Tony Hawks. In 1998 sloot hij met een vriend een bizarre weddenschap af. Tony beweerde namelijk tijdens het kijken naar de voetbalwedstrijd Engeland-Moldavixeb dat hij alle spelers van het Moldavische team zou kunnen verslaan met tennis. De deal is dat als Tony verliest hij en public  het Moldavische volkslied moet zingen; naakt! Lukt het hem de elf Moldavische basisspelers van die wedstrijd te verslaan, dan is dit wrede lot voor zijn vriend. En dus wil Tony naar Moldavixeb toe om daar te proberen elf Moldavixebrs, waarvan hij enkel de naam uit het opstellingenlijstje heeft, zover te krijgen dat ze het tegen hem opnemen in een partijtje tennis. Makkelijker gezegd dan gedaan. Zijn eerste probleem is dat je indertijd nog een visum nodig had dat je alleen kreeg als je een persoonlijke uitnodiging had van een Moldavixebr. En eenmaal in het land loopt hij tegen de mij o zo bekende problemen aan. Denk aan de communicatie met het gastgezin, niet altijd een tolk bij de hand hebben, de luie aard van de Moldavixebrs als het om werken gaat, het in het pikkedonker je weg vinden door straten vol met gaten, het razende verkeer en de overvolle maxi-taxi's. Natuurlijk spelen ook niet alle elf voetballers in Chisinau bij kampioen Zimbru, dus de trip brengt Tony tevens op voor mij bekende toeristische plaatsen als Soroca en (Old) Orhei. Ook heeft Tony de pech dat hij naar het gevaarlijke Transnistrixeb moet. En om iedereen op zijn lijstje af te kunnen strepen, reist Tony het nationale team van Moldavixeb achterna naar Noord-Ierland en zoekt hij een speler op in Israxebl. Het lukt Tony uiteindelijk om in zes maanden tijd met elf voetballers de degens te kruisen op een tennisbaan. Of hij de weddenschap ook wint, moet je echter zelf maar lezen.

Inmiddels ben ik alweer twee weken thuis, veertien stempels in mijn paspoort rijker en tien kilo lichter. Het was een aanslag op mijn spaarrekening, maar deze geweldige ervaring was dat meer dan waard! Ik hoef me echter niet aan te melden voor Grenzeloos Verliefd en er hoeft dus ook geen kerstkaartje naar Robbert All You Need Is Love ten Brink gestuurd te worden. Wel heb ik heel veel leuke mensen uit allerlei uithoeken van de wereld ontmoet. En hoewel ik geen grote fan van sociale netwerksites was, heb ik inmiddels absoluut het nut van Facebook ingezien. Het is het internationale medium om info, ervaringen en foto’s uit te wisselen. Het is zo tegenwoordig geen probleem meer om contact te houden met vrienden uit België maar ook uit onder andere Vancouver, Texas, Ohio en Melbourne. En dat laatste kan van pas komen, mocht ik ooit besluiten een wereldreis te gaan maken. Met veel plezier heb ik jullie hier op de hoogte gehouden van al mijn Moldavische avonturen. En als ik het zo teruglees, dan heb ik toch veel meegemaakt in die drie maanden.

Het leven in Eindhoven gaat inmiddels weer gewoon zijn gangetje, maar er gaat geen dag voorbij dat ik het leven in Moldavië niet mis. Het is raar maar waar, momenteel heb ik meer heimwee naar Chisinau dan dat ik gedurende die drie maanden heimwee had naar Eindhoven. ♫ En de heimwee, is als een ondergrondse beek. Je ziet het niet, maar je hoort het water stromen ♫, zingt Pater Moeskroen zo mooi. Dat ik nu zo’n gevoel van heimwee heb, geeft aan dat ik een geweldige zomer heb gehad. Dat ik tijdens die zomer geen last van heimwee had, heeft me wel wat verbaasd. Ik ben namelijk een moederskindje en heb de eerste paar maanden dat ik op kot zat in Mechelen absoluut last van heimwee gehad en dat terwijl ik toch ieder weekend naar huis ging. En ook toen ik er mijn draai eenmaal gevonden had, moest ik nog liefst dagelijks even msn’en met het thuisfront. Nu kon ik het af met wekelijks een zo’n drie kwartier durend telefoontje naar huis via skype en hier en daar een mailtje of sms’je. We zijn dan ook zo’n zes jaar verder en in die tijd ben ik een stuk zelfstandiger geworden. Op m’n achttiende was ik er ook niet klaar voor om voor drie maanden alleen naar het verre buitenland te gaan, nu was de tijd er wel rijp voor. Ik voelde me zo vrij in Chisinau. Gelukkig voelde Chisinau ook heel snel echt als thuis. Als ik terugkwam van een buitenlandse trip (of het nu Odessa, Kiev, Iasi of weer Odessa was), dan had ik ook echt het gevoel dat ik weer thuis was zodra we in Chisinau aankwamen. Ik voelde me prettig in de flat van mijn gastgezin en de stad Chisinau voelde als mijn stad. Met Mechelen had ik dat op een gegeven moment ook, maar bij Leuven is dat gevoel bijvoorbeeld nooit echt gekomen. Eindhoven zal altijd mijn stad blijven, maar ik weet nu dat ik zeker niet aan deze plaats of zelf aan Nederland gebonden ben om gelukkig te zijn. 'Als de wereld je huis is, kun je niet groter wonen.'

Chisinau

Van Jo en Alex via Erin, Jacqui – dat ik altijd fout heb geschreven tijdens eerdere blogberichten – en Vicky tot Naomi; in drie maanden tijd heb ik veel andere Projects Abroad vrijwilligers van over heel de wereld ontmoet waarmee ik een geweldige tijd heb gehad en veel heb gezien. Tijdens mijn verblijf in Moldavië heb ik over mijn ervaringen met het land geschreven voor de site van Projects Abroad The Netherlands. Mij werk is ook opgenomen in de Projects Abroad Moldova Newsletter en kun je lezen in editie juli. De mooiste herinneringen heb ik aan de weekendjes weg met een groep vrijwilligers. Iedere keer gingen we de toerist uithangen met een compleet andere groep bestaande uit mensen uit verschillende landen en met verschillende achtergronden. De sfeer in de groep was altijd heel gezellig, ook al heb je met de een meer dan de ander. En er was ook altijd ruimte om naast het gezamenlijke programma je eigen weg te gaan. Ik was de enige die twee keer meeging naar Odessa. Ik denk dat ik daarom achteraf gezien de reis naar Kiev het leukste vond, al beviel het kleinschaligere Odessa me beter. Kiev was echt een grote stedentrip en de groep vrijwilligers (met o.a. Vicky, Jacqui, Erin, Adam en Kate) stond namelijk het dichtst bij me. Met hen heb ik ook de meeste vrije tijd doorgebracht. Een ander hoogtepunt was het WK Voetbal en het feit dat we de andere vrijwilligers meekregen in het supporteren voor Nederland. En we hebben er met Sergiu en Eugen twee goede vrienden aan over gehouden, met wie we ook na het WK nog geregeld afspraken. Qua werk was de bekerfinale vrouwenvoetbal het hoogtepunt, waarbij ik mee mocht rijden met de coach en in de pauzes plaats mocht nemen in de dug-out. En ik heb er een mooi verhaal opgetekend over het sportklimaat in Moldavië. In het avondzonnetje kijkend naar de wedstrijd in het prachtige Vadul-lui-Voda, realiseerde ik me voor het eerst echt goed hoe mooi en bijzonder het was dat ik deze reis kon maken. Ik heb in mijn leven zo van die rustmomenten dat ik me extra bewust ben van hoe uniek het is dat ik juist dan en daar zo gelukkig ben. Later had ik dat ook toen ik met Vicky en Jacqui op het balkon van onze hotelkamer in Kiev zat, en toen ik met hen en Clint ‘s avonds laat cocktails dronk op een gezellig terras in Iasi. Maar ook bijvoorbeeld toen ik een dag voor mijn vertrek in de vroege ochtendzon zat te kijken hoe Marina de toekomstige tennishelden van Moldavië aan het trainen was. Het interview met Marina Tauber (de vicepresident van de Moldavische Tennisfederatie) dat ik helemaal zelf geregeld had, was voor mij ook een hoogtepunt. Het leverde een boeiend gesprek over tennis op. En ik ben twee keer vroeg opgestaan om aan de andere kant van de stad (een uur reizen met de trolleybus) van 8.00 uur tot 10.00 uur bij Zimbru de tennistraining te bekijken.

Is deze trip geworden wat je er van verwacht had?

Ik was nieuwsgierig en heb me vrij blanco in het avontuur gestort. Toen ik Projects Abroad op internet tegenkwam en ik de optie van een journalistiek project in combinatie met een cursus Russisch in Oost-Europa vond, wist ik meteen dat dit was waarnaar ik op zoek was. Dit was wat ik al heel lang in mijn hoofd had en waarvan ik wist dat ik er inmiddels ook klaar voor was. Maar je vooraf een voorstelling maken van Moldavië is moeilijk. Het is het armste land van Europa, maar in de hoofdstad Chisinau zelf is die armoede relatief. Je weet ook niet bij wat voor een gastgezin je terecht komt. Ik voelde me er thuis, kreeg er de vrijheid en kon goed opschieten met mijn gastzusje Anya. Ook weet je vooraf niet hoe populair Moldavië is bij andere vrijwilligers en wat je allemaal samen kunt gaan doen. Het mooie weer en het feit dat de meeste vrijwilligers in de zomer komen speelt ook een rol. Suz en Jess, twee vrijwilligers die er al lang zaten toen ik in mei aankwam, vonden het bijvoorbeeld jammer dat ze in hun drie maanden helemaal het land niet uit zijn geweest. En juist dat waren de topweekenden voor mij. Dat de drie maanden zo snel zouden gaan had ik zeker niet verwacht, de zomer is echt omgevlogen. Het was voor mij een geweldige ervaring. Sommige mensen zijn materialistisch ingesteld en kopen van hun spaargeld bijvoorbeeld een auto. Ik wacht daar liever mee tot het hebben van een eigen auto noodzaak is en geef mijn spaargeld uit aan werken, studeren, reizen en ervaring opdoen in Moldavië. Misschien voor velen onbegrijpelijk, maar ik heb er geen moment spijt van gehad. Ik ben nog jong en nu kan ik nog genieten van mijn vrijheid. Ik zal toch al snel genoeg volwassen moeten worden…

Inmiddels ben ik alweer twee weken thuis, veertien stempels in mijn paspoort rijker en tien kilo lichter. Het was een aanslag op mijn spaarrekening, maar deze geweldige ervaring was dat meer dan waard! Ik hoef me echter niet aan te melden voor Grenzeloos Verliefd en er hoeft dus ook geen kerstkaartje naar Robbert All You Need Is Love ten Brink gestuurd te worden. Wel heb ik heel veel leuke mensen uit allerlei uithoeken van de wereld ontmoet. En hoewel ik geen grote fan van sociale netwerksites was, heb ik inmiddels absoluut het nut van Facebook ingezien. Het is het internationale medium om info, ervaringen en fotox92s uit te wisselen. Het is zo tegenwoordig geen probleem meer om contact te houden met vrienden uit Belgixeb maar ook uit onder andere Vancouver, Texas, Ohio en Melbourne. En dat laatste kan van pas komen, mocht ik ooit besluiten een wereldreis te gaan maken. Met veel plezier heb ik jullie hier op de hoogte gehouden van al mijn Moldavische avonturen. En als ik het zo teruglees, dan heb ik toch veel meegemaakt in die drie maanden.

Het leven in Eindhoven gaat inmiddels weer gewoon zijn gangetje, maar er gaat geen dag voorbij dat ik het leven in Moldavixeb niet mis. Het is raar maar waar, momenteel heb ik meer heimwee naar Chisinau dan dat ik gedurende die drie maanden heimwee had naar Eindhoven. ? En de heimwee, is als een ondergrondse beek. Je ziet het niet, maar je hoort het water stromen ?, zingt Pater Moeskroen zo mooi. Dat ik nu zox92n gevoel van heimwee heb, geeft aan dat ik een geweldige zomer heb gehad. Dat ik tijdens die zomer geen last van heimwee had, heeft me wel wat verbaasd. Ik ben namelijk een moederskindje en heb de eerste paar maanden dat ik op kot zat in Mechelen absoluut last van heimwee gehad en dat terwijl ik toch ieder weekend naar huis ging. En ook toen ik er mijn draai eenmaal gevonden had, moest ik nog liefst dagelijks even msnx92en met het thuisfront. Nu kon ik het af met wekelijks een zox92n drie kwartier durend telefoontje naar huis via skype en hier en daar een mailtje of smsx92je. We zijn dan ook zox92n zes jaar verder en in die tijd ben ik een stuk zelfstandiger geworden. Op mx92n achttiende was ik er ook niet klaar voor om voor drie maanden alleen naar het verre buitenland te gaan, nu was de tijd er wel rijp voor. Ik voelde me zo vrij in Chisinau. Gelukkig voelde Chisinau ook heel snel echt als thuis. Als ik terugkwam van een buitenlandse trip (of het nu Odessa, Kiev, Iasi of weer Odessa was), dan had ik ook echt het gevoel dat ik weer thuis was zodra we in Chisinau aankwamen. Ik voelde me prettig in de flat van mijn gastgezin en de stad Chisinau voelde als mijn stad. Met Mechelen had ik dat op een gegeven moment ook, maar bij Leuven is dat gevoel bijvoorbeeld nooit echt gekomen. Eindhoven zal altijd mijn stad blijven, maar ik weet nu dat ik zeker niet aan deze plaats of zelf aan Nederland gebonden ben om gelukkig te zijn. 'Als de wereld je huis is, kun je niet groter wonen.'

Chisinau

Van Jo en Alex via Erin, Jacqui – dat ik altijd fout heb geschreven tijdens eerdere blogberichten – en Vicky tot Naomi; in drie maanden tijd heb ik veel andere Projects Abroad vrijwilligers van over heel de wereld ontmoet waarmee ik een geweldige tijd heb gehad en veel heb gezien. Tijdens mijn verblijf in Moldavixeb heb ik over mijn ervaringen met het land geschreven voor de site van Projects Abroad The Netherlands. Mij werk is ook opgenomen in de Projects Abroad Moldova Newsletter en kun je lezen in editie juli. De mooiste herinneringen heb ik aan de weekendjes weg met een groep vrijwilligers. Iedere keer gingen we de toerist uithangen met een compleet andere groep bestaande uit mensen uit verschillende landen en met verschillende achtergronden. De sfeer in de groep was altijd heel gezellig, ook al heb je met de een meer dan de ander. En er was ook altijd ruimte om naast het gezamenlijke programma je eigen weg te gaan. Ik was de enige die twee keer meeging naar Odessa. Ik denk dat ik daarom achteraf gezien de reis naar Kiev het leukste vond, al beviel het kleinschaligere Odessa me beter. Kiev was echt een grote stedentrip en de groep vrijwilligers (met o.a. Vicky, Jacqui, Erin, Adam en Kate) stond namelijk het dichtst bij me. Met hen heb ik ook de meeste vrije tijd doorgebracht. Een ander hoogtepunt was het WK Voetbal en het feit dat we de andere vrijwilligers meekregen in het supporteren voor Nederland. En we hebben er met Sergiu en Eugen twee goede vrienden aan over gehouden, met wie we ook na het WK nog geregeld afspraken. Qua werk was de bekerfinale vrouwenvoetbal het hoogtepunt, waarbij ik mee mocht rijden met de coach en in de pauzes plaats mocht nemen in de dug-out. En ik heb er een mooi verhaal opgetekend over het sportklimaat in Moldavixeb. In het avondzonnetje kijkend naar de wedstrijd in het prachtige Vadul-lui-Voda, realiseerde ik me voor het eerst echt goed hoe mooi en bijzonder het was dat ik deze reis kon maken. Ik heb in mijn leven zo van die rustmomenten dat ik me extra bewust ben van hoe uniek het is dat ik juist dan en daar zo gelukkig ben. Later had ik dat ook toen ik met Vicky en Jacqui op het balkon van onze hotelkamer in Kiev zat, en toen ik met hen en Clint x91s avonds laat cocktails dronk op een gezellig terras in Iasi. Maar ook bijvoorbeeld toen ik een dag voor mijn vertrek in de vroege ochtendzon zat te kijken hoe Marina de toekomstige tennishelden van Moldavixeb aan het trainen was. Het interview met Marina Tauber (de vicepresident van de Moldavische Tennisfederatie) dat ik helemaal zelf geregeld had, was voor mij ook een hoogtepunt. Het leverde een boeiend gesprek over tennis op. En ik ben twee keer vroeg opgestaan om aan de andere kant van de stad (een uur reizen met de trolleybus) van 8.00 uur tot 10.00 uur bij Zimbru de tennistraining te bekijken.

Is deze trip geworden wat je er van verwacht had?

Ik was nieuwsgierig en heb me vrij blanco in het avontuur gestort. Toen ik Projects Abroad op internet tegenkwam en ik de optie van een journalistiek project in combinatie met een cursus Russisch in Oost-Europa vond, wist ik meteen dat dit was waarnaar ik op zoek was. Dit was wat ik al heel lang in mijn hoofd had en waarvan ik wist dat ik er inmiddels ook klaar voor was. Maar je vooraf een voorstelling maken van Moldavixeb is moeilijk. Het is het armste land van Europa, maar in de hoofdstad Chisinau zelf is die armoede relatief. Je weet ook niet bij wat voor een gastgezin je terecht komt. Ik voelde me er thuis, kreeg er de vrijheid en kon goed opschieten met mijn gastzusje Anya. Ook weet je vooraf niet hoe populair Moldavixeb is bij andere vrijwilligers en wat je allemaal samen kunt gaan doen. Het mooie weer en het feit dat de meeste vrijwilligers in de zomer komen speelt ook een rol. Suz en Jess, twee vrijwilligers die er al lang zaten toen ik in mei aankwam, vonden het bijvoorbeeld jammer dat ze in hun drie maanden helemaal het land niet uit zijn geweest. En juist dat waren de topweekenden voor mij. Dat de drie maanden zo snel zouden gaan had ik zeker niet verwacht, de zomer is echt omgevlogen. Het was voor mij een geweldige ervaring. Sommige mensen zijn materialistisch ingesteld en kopen van hun spaargeld bijvoorbeeld een auto. Ik wacht daar liever mee tot het hebben van een eigen auto noodzaak is en geef mijn spaargeld uit aan werken, studeren, reizen en ervaring opdoen in Moldavixeb. Misschien voor velen onbegrijpelijk, maar ik heb er geen moment spijt van gehad. Ik ben nog jong en nu kan ik nog genieten van mijn vrijheid. Ik zal toch al snel genoeg volwassen moeten wordenx85